Goście

Dziennikarz, założyciel i współprowadzący Dział Zagraniczny, czyli podcast o wydarzeniach na świecie, o których w polskich mediach słychać niewiele, albo wcale. Specjalizuje się w tematyce hiszpańskiej i iberoamerykańskiej, ale chętnie podejmuje się też opowiedzenia niedoraportowanych historii z innych części świata.

Gerardo Beltrán jest poetą, tłumaczem poezji oraz profesorem Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich oraz Centrum Humanistyki Środowiskowej Uniwersytetu Warszawskiego. Wydał dziewięć tomów poezji i przetłumaczył ponad 30 książek. Jego zainteresowania naukowe obejmują przekład poetycki i intersemiotyczny, relacje między językiem poetyckim, ekologią i nauką, a także studia nad neuroróżnorodnością – zarówno w literaturze, jak i w kulturze w ogóle. Jest członkiem honorowym Związku Literatów Polskich, a także członkiem Litewskiego Związku Tłumaczy Literackich oraz ASLE (Association for the Study of Language and the Environment).

Zajmuje się (przede wszystkim) Ameryką Łacińską: jako wykładowca akademicki, tłumacz (przełożył ok. 90 pozycji książkowych, m.in. Roberta Bolaño, Claudii Piñeiro, Santiaga Roncagliolo, Javiera Maríasa, Samanty Schweblin i Claudii Salázar Jiménez) i publicysta. Jest autorem kilku książek, m.in. Mario Vargas Llosa. Biografia (2014), Za horyzont. Polaków latynoamerykańskie przygody (2018), Historie fandomowe (2019) oraz Śmierć i inni święci. Ameryka Łacińska i jej wierzenia (2025); a także scenariusza komiksu W głowie tłumaczy (2019) i współprowadzącym „Piątki z literatury” w RMF Classic. W 2024 przełożona przez niego książka Fernandy Melchor To nie jest Miami otrzymała Nagrodę Kapuścińskiego.

Jest pisarką, poetką, tłumaczką i wykładowczynią na Uniwersytecie Warszawskim. Jej twórczość bada relacje między ludźmi a ich planetarnym środowiskiem i podkreśla światotwórczą siłę literatury. Opublikowała zbiory opowiadań i powieści, między innymi Pod Słońcem (2020) i Dom Oriona (2023), a także sześć tomów wierszy, z których ostatni to Glif (2024). Jest również autorką książek eseistycznych (m.in. Cyborg w ogrodzie: wprowadzenie do ekokrytyki (2015) oraz nadchodząca w 2026 roku O poezji i zmysłach) i licznych tekstów w prasie popularnej i popularnonaukowej. Nominowana do nagrody Nike (2016), Nagrody Literackiej m.st. Warszawy (2021) i – dwukrotnie – do nagrody im. Juliana Tuwima za całokształt twórczości, laureatka nagrody im. Wisławy Szymborskiej za tom Psalmy (2018). Julia Fiedorczuk występowała na wielu międzynarodowych festiwalach literackich w Polsce i na świecie. Jej teksty doczekały się przekładów na ponad 20 języków, w tym na angielski, niemiecki, hiszpański, szwedzki, serbski, ukraiński i bułgarski.

Wykładowczyni literatury hiszpańskiej w Instytucie Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW, instruktorka teatralna i opiekunka dwóch Studenckich Kół Naukowych, teatralnego Antes del Amenecer (AdelA) i poetyckiego Generación del 21. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, a także studia hispanistyczne w ISIiI na Wydziale Neofilologii, gdzie obecnie jest zatrudniona na stanowisku adiunkta. W 2012 roku uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Ma w swoim dorobku publikacje artykułów naukowych poświęconych komparatystycznemu ujęciu literatury polskiej i hiszpańskiej XX wieku. Jest także absolwentką Studium Aktorstwa ROE; w 2019 zainicjowała w ISIiI cykl zajęć teatralnych poświęconych, między innymi, performatywności utworu poetyckiego. Od 2009 jest członkinią Polskiego Stowarzyszenia Hispanistów i Międzywydziałowego Zespołu Komparatystyki UW. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się wokół komparatystyki literackiej i kulturowej oraz poezji hiszpańskiej i polskiej XX i XXI wieku. Nie lubi gotować, ale lubi jeść. Jest mamą szóstki dzieci.

Pracuje jako adiunktka w Zakładzie Brazylianistyki w Instytucie Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW. W 2024 r. obroniła doktorat na UW na temat literatury afrobrazylijskiej. Jej zainteresowania skupiają się na obszarach takich jak: literatura i kultura (afro)brazylijska, literatura i kultura rdzennych ludów Brazylii, tożsamość i relacje etniczno-kulturowe Brazylii, teoria postkolonialna i dekolonialna, diaspora afrykańska w Europie, Ameryce Łacińskiej i na Karaibach. Jest członkinią grupy badawczej IANDÉ na Wydziale Neofilologii, rozwijającej badania nad językami i kulturą Brazylii. Od kilkunastu lat popularyzuje wiedzę o Brazylii i jej kulturze, m.in. w ramach działań Fundacji Kultury Brazylijskiej, której jest współzałożycielką. W latach 2025–2027 pełni rolę wiceprzewodniczącej Stowarzyszenia Brazylianistów Europejskich (ABRE). Jest autorką przekładu na język polski Pedagogii uciśnionych brazylijskiego pedagoga Paulo Freire (2026, wyd. Współbycie).